Vanmorgen opgehaald door Norm. Een klassieker zoals wij dat noemen, gekleed in gedekt groen en beige, gebruind, heeft zich voortgeplant met meerdere zonen en houdt echt heel veel van Australiè. Rijdt om als het moet om die ene ananas, mangoboom, mangrove soort of uitkijkpunt te laten zien. Dit soort tours zijn voor hem een lazy day en van mij mag het.... Wij vonden het namelijk echt geweldig.

Ik (spreek hier ook maar even voor Eric) heb nog nooit zulke mooie natuur gezien als Daintree forest en omgeving. Al vanuit de auto kom je langs prachtige heuvels, theevelden, koffievelden, fruitboomgaarden, suikerrietvelden, ananasvelden, mangobomen, rivieren, de mooiste bounty stranden (wel met krokodillen, maar goed aan alles zit een good en een bad zou Norm zeggen). Serieus je kijkt je ogen uit.

Weer zoveel geleerd vandaag. Die irritante kalkoenen die steeds voorbij lopen in het bos heten bush turkeys (je had het bijna zelf kunnen verzinnen). De wurgvaren nemen we toch niet mee naar huis, want hij kan nogal groot worden hebben we gezien. Krokodillen zijn nogal territoriale beesten, die een bepaald stuk van een rivier onder hun hoede hebben, waar ze hun harem onderhouden (verhouden man:vrouw 20:80, dan weet je het wel). Norm heeft Eric ook zijn kant van het Aboriginal verhaal verteld, de andere kant zeg maar. Ze zijn lui, en ondankbaar. Er gaat heel veel geld van de regering naartoe, maar ze doen er niets mee. Ze hebben boerderijen gekregen, maar die laten ze volledig vergaan en eindigen weer bedelend in de stad. Ook dit komt me weer erg bekend voor.

Maar terug naar het Daintree rain forest. Eerst ga je met de pont over de Daintree River, overal zie je mangrove bossen en overal zie je hoe hoog het water normaal komt. Langs de weg groeien enorme bomen, lianen en varens. De overstromingen zijn hier ieder jaar weer aan de orde en het hele gebied verandert dan enorm. Dat we nu nog in het droge seizoen zitten schijnt vrij op het randje te zijn. Met Norm een wandeling door het bos gemaakt, ook daar weer zie je bomen die soms net twee meter hoog zijn, maar wel 100 jaar en anderen die 10 cm per dag groeien. Bamboe, varens die dichtklappen als je ze aanraakt, giftige vruchten, vlinders, nou ja je merkt al dat wordt een eindeloos verhaal.

Gegeten in een boomgaard, waar de BBQ lunch werd geserveerd (had ik al gezegd dat ik kangaroo heb gegeten, Paula hou maar even je ogen dicht). Daarna terug naar de kust waar je alle riviermondingen kunt vinden. Cape Tribulation is echt prachtig. Dit strand heet zo omdat (de fameuze) captain Cook vanaf dat punt alleen maar ellende meemaakte. Vóór Daintree heeft de kust zeg maar alleen gezellige namen en daarna komt Tribulation, Sorrow, enz. De man had het duidelijk niet makkelijk.

Eric heeft echt doorgevraagd over het hoe en wat van de krokodil. Die komen eigenlijk niet voor in water waar het kouder is dan zo'n 24 graden. Dus in de beekjes die vanuit de bergen komen, kun je zwemmen, maar verder naar beneden komen de salties in beeld. Ik heb ze dus gezien vandaag. Geen feest. Van mij had die boot best wat meer afstand kunnen houden. Toen we opstapten vertelde onze gids, die ze echt allemaal bij naam kende, dat twee weken geleden een jongetje van vijf was opgegeten door een krokodil. Vijfhonderd meter van de plek waar wij stonden. Blijkbaar een zoon van één van de mannen die krokodillentochten deed op de rivier, dus onbegrijpelijk dat het kind bij de rivier had gespeeld. Een krokodil schijnt altijd naar de kleinste (lees makkelijkste) prooi te grijpen. Het jongetje was met zijn oudere broer en hun hond bij de oever aan het spelen en helaas was het kind het kleinst. Zo'n krokodil wordt dan als problem crocodile afgevoerd naar een crocodile farm, hij is beschermd en mag dus niet gedood worden. Maar zoals de man terecht zei, het is nog steeds gewoon een krokodil.

Verder waren er ook haaien in de Daintree River, bull sharks noemde hij ze. De meest gevaarlijke soort voor de mens, die ook dit jaar nog in de haven van Sydney een marine diver had aangevallen die daar wat oefeningen aan het doen was. Arm en been weg. Ach ook Aussies overdrijven, ik lees net dat hij aan zijn hand en heup gewond is geraakt. http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5iXKbCNl8JYVx9Bbq7KMH64DDb3AA

Het gekke is, vanaf Nederland waren we vrij spastisch over alle beesten en verhalen. Hier merk je dat de kans dat je ze tegenkomt eigenlijk heel klein is, als je je maar aan een paar simpele regels houdt. Maar hoe je het ook wendt of keert, het blijven levensgevaarlijke beesten.

De krokodillentoer was alsof je live een RTL4 natuurfilm aan het maken was, vanuit een jungle bootje in Zuid Amerika of Australië. Voor mij leek het hetzelfde. We hebben Scarface gezien, 60 jaar en aardig toegetakeld door alle gevechten met Fat Albert, die er schijnbaar een stuk beter aan toe is. Nog een heel jong krokodilletje en een vrouwtje en mannetje van 5 en 12 jaar. Krokodillen kun je vergelijken met mensen qua leeftijd. Dus met 12 ben je nog lang niet volwassen en tot 6 jaar loop je nog steeds de kans opgegeten te worden door een andere krokodil (waarschijnlijk je vader).

Ik hou maar op, want het wordt weer eindeloos lang. Het was echt heel mooi. Morgen weinig nieuws, in de middag weer naar Cairns en vliegen dan door naar Darwin. De volgende ochtend halen we dan de camping op.

To be continued...