Om me heen ongeveer 20 walibi's in het half donker. Enige verlichting hier is trouwens de buitenlamp van onze camper en van het toiletgebouw. Boven me echt een sterrenhemel, zoiets heb je je nog nooit gezien. Nou ik wel dan toevallig in Mossman, toen Eric opeens zijn koplampen uitzetten. Het lijkt wel of er 50 keer meer sterren aan de hemel staan hier dan in Nederland. Straks in de woestijn kijken we nou al naar uit.

Vanavond staan we bij de Wangi falls in Litchfield (ik noem het steeds Ipswitch tot groter ergeneris van...). Het is het Litchfield national park en normaal schijnt het hier één grote toeristenmassa te zijn. Ik kan je vertellen, er is geen kip. Nou ja twee te grappige Engelsen die de boel hier runnen, een opgezet zwembad van 2.5 meter in diameter en een Spanjaard die op zijn 70^e besloot de wereld rond te gaan reizen in zijn camper. Hij zit hier naast ons, met ook een laptop en verder niets. Ik denk dat ie zijn verhaal aan het schrijven is. Je komt hier echt mooie mensen tegen.

Verder niets behalve de walibi's. Hier komen de dieren pas in bewegign als het donker wordt en het geristel om me heen is echt spannend. Er zit er nou één echt 2 meter bij me vandaan. Alsof ik er niet ben....

Ik ben niet zo van het kamperen, maar dat komt toch vooral door de mensen. Als ik hier zo zit, met allerlei vogelgeluiden om me heen en de walibi's die vanuit allerlei schaduwen naar je kijken en wegspringen als je teveel in de buurt komt. Echt .... Met geen pen te beschrijven zou mijn vader zeggen. We stonden net in het donker af te wassen, terwijl ze om ons heen zaten. Heb toch Eric maar even meegenomgen ;-)..

Vanmorgen weggereden uit Cooinda. Eric heeft gisteravond nog met Tony tijdens de pizzawachttijd een biertje gedronken en e-mail adressen uitgewisseld. Tony's moeder komt uit Nederland (toen ze zeven was in 1948 vertrokken) en hij heeft het idee ooit nog onze kant op te komen. Wie weet, zien we hem nog een keer. Hij vertelde een verhaal over Aunt Nellie die de heldin van de familie was. Toen de familie in een greppel lag heeft ze een Duitse soldaat aangesproken die ze had gespot. 'Heb jij geen vrouw en kinderen?' heeft ze blijkbaar gevraagd, en de soldaat is doorgelopen. Raar om zo over de oorlog te praten hier met een Australiër. Het enige dat je hier verder tegenkomt zijn air strips WO II, zoals het op de borden staat. Oh ja en de verontwaardiging over de inzet van Australiërs door de Engelsen... dat zit er nog wel in.

Ook nog met Ernst en Ageeth gesproken, die hier vijf maanden gaan rondreizen. Zij vertrekken vrijdag met een 4x4 camper van Darwin naar Perth. Meer dan 4000 kilometer door best wel heftige gebieden. Ik vind het stoer. We hadden ze al ontmoet bij het ophalen van de camper. Eric wist te melden dat ze met een containerschip naar Australië zijn gereisd, om alvast te wennen aan de rust. Hoe verzin je het!.

Het park is prachtig, geen zoutwaterkrokodillen, olé wat een feest. Gezwommen bij de Wangi falls, terijl je daar omhoog kijkt vanuit het water langs die rosten denk je toch even, wow!

Geen spannende dingen verder. De weg hier naar toe was lang en vrij saai. Het lijkt net een western film soms. Dorpjes met een benzinepomp een library en een General Store. Net Wim Wenders, maar dan niet in zwart wit.

Ik ga zo naar binnen, teveel geluiden en muggen die me enorm aantrekkelijk vinden. Nog even verder in mijn boek en morgen door naar Darwin. Daar nog één nachtje in ons motorhome. Ik zal het nog missen!

Hopelijk ook weer wi-fi en telefoon zodat we jullie weer kunnen bereiken!

Truste,