Terug naar de bewoonde wereld.

Na 10 dagen kamperen in The Northern Territory nu in de trein van Alice Springs naar het 1500 km zuidelijker gelegen Aidelade.

Het kamperen is alleszins meegevallen en ik zou bijna durven zeggen dat we het leuk zijn gaan vinden. Met de camper was geweldig; op de meest fraaie locaties geslapen in het Kakadu Park en Litchfield Park. El heeft hier al veel over geschreven en aangezien ik het vrijwel volledig met haar eens ben, kan ik dat gedeelte rustig overslaan.

Echt een uitdaging werd de 3 dagen camping safari of wel een georganiseerde reis met ongeveer 20 Duitsers; het zijn net krokodillen je ziet ze overal en je probeert uit de buurt van hen te blijven. Onze Duitse vrienden spraken ook bijna geen Engels. Dus we hadden niet veel last van ze, behalve dan die ene die constant de meest smerige geluiden maakte, zijn vrouw op steeds geërgerde wijze commandeerde, steeds vooraan stond als er iets te eten of drinken was te krijgen en op een of andere manier altijd naast of achter ons zat.
Dus op weg met onze tour guides Gavin uit Nieuw Zeeland en Markus uit Duitsland, 2 echt leuke gasten. Gavin was de baas en een erg interessante vent, waarmee we al snel leuk contact hadden en veel mee hebben gesproken. Hij woont al 15 jaar in Japan met een prachtige rijke jonge Japanse vrouw, was jaren lang een gevierd comedian op de Japanse TV, bezat veel onroerend goed in Australie, Nieuw Zeeland en zelfs Amerika, deed al het onderhoud op zijn huizen zelf en studeerde een bepaalde vorm van architectuur. Oh ja ook nog een begenadigd beoefenaar van karate. Na 3 dagen van prachtige verhalen kregen we toch het gevoel waarom doet zo´n man dit werk voor meerdere maanden achterelkaar. Wellicht een geoefend leugenaar, we weten het nog niet. Maar als we thuis komen toch even googelen op Gavin White.

Maar de camping safari was wel een goot succes en hebben we allebei erg van genoten. De outback is eigenlijk onbewoonbaar maar voor de toeristen zijn er delen enigszins ontwikkeld zodat er ook gekampeerd kan worden. Iedere ochtend rond de klok van 4 eruit om prachtige wandelingen te maken door de waanzinnige omgeving, her en der liggen rotsen in de woestijn van tientallen kilometers omtrek, een paar honderd meter hoog en ook nog eens een paar kilometer onder de grond. Schijnt allemaal tientallen miljoenen jaren geleden te zijn ontstaan toen Australie nog onder water. Het land behoort toe aan de Aboriginals en grote delen zijn dan ook niet toegankelijk vanwege het feit dat het voor hen heilige grond betreft. Na eerst een nogal racistische uitleg te hebben gekregen van een eerdere tour guide later ook veel genuanceerde verhalen gehoord over hun manier van leven en ik heb ook het idee dat de Australische regering, alhoewel misschien een beetje laat, veel voor hen doet. Aan de andere kant zijn de Aboriginals ook big business voor Australie, een groot deel van de toeristen industrie in de outback is hierop gebaseerd. Toch blijft het voor ons wennen om vrijwel geen enkele Aboriginal te zien werken en wel overal in de schaduw te zien zitten. Maar de verhalen hoe zij gedurende duizenden jaren hebben geleefd in deze in mijn ogen onleefbare natuur zijn ontzettend interessant en ook de Australiër heeft er veel van geleerd hoe deze natuur in stand moet worden gehouden. De laatste 150 jaar zijn er nogal wat dieren en planten geïmporteerd die de fragiele balans van de oorspronkelijke natuur hebben verstoord en er wordt nu geprobeerd deze balans weer terug te krijgen en de Aboriginal cultuur en kennis speelt daarin een cruciale rol.

Dus nu 22 uur in de trein met de naam The Ghan, afgeleid van Afghanistan vanwege de daarvandaan geïmporteerde kamelen die in vroeger tijden zorgden voor het transport van mensen en goederen van het noorden naar het zuiden en vice versa. Deze kamelen zijn overigens een aardig voorbeeld van een geïmporteerd dier dat de balans verstoort. Kamelen vreten echt alles en bedreigen daarmee het voortbestaan van veel oorspronkelijke vegetatie en dieren. Er leven er inmiddels meer dan een miljoen in de outback en ze mogen worden afgeschoten, sterker nog het wordt zelfs gepromoot.

The Ghan is precies wat we ervan hadden verwacht en zoals je dergelijke treinen in films tegenkomt, prachtige ouderwetse en luxe inrichting en ontvangst met een glaasje champagne in de barwagon. Onze couchette is ook helemaal top en zelfs voorzien van wc en douche. ´s avonds werden we ontvangen in de restauratiewagon en ook deze voldeed volledig aan onze hoge verwachtingen, totdat we ons tafelgezelschap aanschouwden. Een vriendelijk ogende Duitser en een enorme vrouw (althans dat denk ik) met een blik waarvan je doodsbang wordt. Olga Lowina zal waarschijnlijk uit Oost Duitsland komen en in haar jeugd een begenadigd worstelaar zijn geweest en in die periode volgestouwd zijn met verboden middelen en mannelijke hormonen. Dit heeft geleid tot een hulk van zeker 150 kilo, 2 keer zo breed als haar tafelheer, weelderig behaarde armen en een uitstraling als Ayers Rock (je weet wel zo´n Australische rots die ik eerder beschreef). En dan haar handen, uiteraard qua afmeting ook weer volledig in proportie maar met aan beide pinken vlijmscherpe lange nagels; ik vermoed dodelijke wapens. Toch enigszins aangeslagen probeerde ik gezellig de eerste discussie te starten en zoals je al vermoedde stopte dat bij de hulk; ze keek volledig door me heen en we hebben ook niet meer geprobeerd Anschluss (sorry, teveel Duitser gezien de laatste week) te zoeken en hebben er samen een gezellige avond van gemaakt en ons tafelgezelschap verder genegeerd. Overigens heerlijk gegeten. Het enige wat ik nog van Olga heb gemerkt is een soort gegrom, waarschijnlijk lachen, toen ik probeerde een glas wijn in te schenken met de schroefdop nog op de fles. Aan het einde van de avond stond Olga op en verdween; haar tafelheer bleef alleen achter. El was zo beleefd om alsnog een gesprek met hem aan te gaan en het een bleek een uitermate vriendelijke man te zijn, die met een groep reist en helemaal niets te maken had met Olga. Achteraf wel triest, deze man moet een vreselijke avond hebben gehad.

Nog een uurtje treinreizen en we komen aan in Aidelade waar we het prachtige wijngebied Barossa Valley gaan doorkruizen.