Nou hoe erg we het hotel de eerste nacht vonden, zo euforisch liepen we er nou rond. Heerlijk gegeten bij het zwembad en de rest van de groep besproken die nu lekker kangaroestaart aten in Aboriginaltopwn. Als een blok in slaap gevallen om rond half 7 wakker te worden. Ja zo'n ritme krijg je er niet zomaar uit natuurlijk. Na het ontbijt naar Alice Springs gelopen voor mijn foto bij de Flying Docters, die is voor Mieke. Onder de brug bij het hotel wonen veel Aboriginees. Overal onder de bomen zie je spullen staan, waar dan 's avonds hele groepen mensen omheen zitten. Het is echt bizar om te zien. Heb er nog een foto gemaakt van zo'n berg spullen, onder een gum tree.

Twee verhalen in één zeg maar, want de gum tree is ook een apart geval. In zware tijden stoot zo'n boom namelijk takken af. Zoiets als wij zouden zeggen, ik heb niet genoeg voedsel voor mijn hele lichaam, dus die middelvinger krijgt niets, maar de rest wel, middelvinger sterft af en verdwijnt. Je ziet aan zo'n boom dan ook overal dode takken, zonder dat ie uit evenwicht raakt, moet je ook niet onder parkeren bij storm en slecht weer hebben we gehoord. Mooi hè de natuur.

Leo en Thérèse nog tegengekomen die alweer bijna naar huis gaan. Gek idee dat wij nog twee weken mogen. Bill Bryson gekocht, Down under, en naar de trein. Drie uur zijn we weggereden en we komen morgen na de lunch aan in Adelaide. 1500 km verder. We zitten nu in de coupé, straks eten om 8 uur, we hebben de moonlight shift, ach geef het een naam. De sunset shift zit nu aan tafel en wij bekijken het vanaf hier. Af en toe zie je weer wat koeien staan en er komen al iets meer bomen. Net nog de Pink River voor de derde keer in drie dagen gepasseerd. Rivieren hebben hier geen water, dat zit namelijk onder de grond. Het ziet er dus uit als een droge rivier vol rood zand, maar dat zit dus iets ingenieuzer in elkaar. Als je maar blijft graven komt je het water vanzelf tegen. Ook hier trouwens weer een overload aan Duitse toeristen. Net werd er nog eentje overgoten met 5 glazen champagne op de welkomstborrel (die blik van die vrouw, zo over haar ivoorkleurige legging heen).

De trein heet de Ghan. Die is genoemd naar Afghan vanwege de Afghaanse kamelen die hier in de 19^e eeuw naartoe zijn gehaald. Ze kwamen eerst uit een ander land (weet ik niet meer), maar omdat niemand wist hoe je ze moest verzorgen is de eerste lichting het niet overleefd. De tweede lichting had meer succes. In 1920 was eindelijk de treinrails klaar en hadden ze de kamelen niet meer nodig. De overheid wilde ze eigenlijk afschieten, maar voor veel cameleers waren het bijna een soort huisdieren die ze ook aan huis verzorgden, dus maar vrijgelaten. De 1200 kamelen van toen zijn inmiiddels uitgegroeid tot ruim 1 miljoen wilde kamelen (sommigen zeggen niet meer dan 600.000). Zeg mar nogal een plaag, omdat ze alles opeten wat ze voor de voeten komt. Er mag dus op gejaagd worden in Australië.

Ik ga nou stoppen, want volgens Eric ben ik alles aan het opschrijven wat hij al wilden schrijven (rotsmoesje natuurlijk), maar ik heb nog genoeg foto's klaar te zetten.

Dus ik denk tot morgen of zo!