Nu onderweg van Marananga naar Robe. Het landschap verandert ondertussen van een soort Zuid-Frankrijk vol cottages met tuinen vol met bloemen tot een Iers heuvellandschap vol net geschoren schapen (en ik bedoel ook echt vol) en overal verspreidde rotsblokken om daarna over te gaan in een soort ultrasaai Picardie met graanvelden. Overal langs de weg zie je magpies. Een woord dat Eric goed heeft onthouden, want de zwart-wit gevlekte beestjes (ziet er uit als een ekster, maar is een lark - is dat niet een merel?) vallen aan. Als je ze niet bevalt razen ze zo op je hoofd af en dan mag je hopen dat je op tijd je arm omhoog hebt. 'Watch out, magpie swoop'. Ach, ach houdt het dan nooit op.

Nu naar de oceaan, Robe ligt aan zee. We zijn er rond twee uur en blijven er één nachtje. We hobbelen achter de vrachtwagens aan die standaard 20 km /u te hard rijden. Mag je je er in Nederland dood aan ergeren, hier ben je blij als je er ééntje kunt bijhouden J.

Aangekomen in Robe, door Coorunga national park heen. Het is een enorm lange weg langs een binnenzee vol pelikanen, landschappen die je nog nooit gezien hebt en geen levende ziel in de verste verte. Bij Kingstown, de eerste stad (ik zou het nog geen gat willen noemen) gestopt om snel wat te eten. Je hebt alleen Fish sales and take away shops, waar je fish en chips en alles wat daar op lijkt, en lobster sandwiches kunt eten, die je buiten opeet. Voor 80 dollarcent heb je een zakje gepaneerde garnalen en voor 3 euro een zak verse fish en chips. Toen we binnenkwamen was er een ouder stel dat een cray fisch kwam uitzoeken. Cray fish is hier lobster of eigenlijk rock lobster. Nooit geweten dat een rock lobster de kreeften zijn zonder klauwen, ik ken alleen HET nummer. Er werd nog een beetje heen en weer gesteggeld over welke het moest worden en daarna ging een ruime kilo kreeft in een oude krant. De dame vertelde nog aan Eric dat ze vroeger gewoon de cray fish van de boot kon halen. Toen zij jong was stonden er waarschijnlijk maar 20 huizen en een lighthouse in Kingstown.

Daarna nog 50 km en we waren eindelijk in Robe. De B&B was meteen al leuk. Een briefje in de kast voor Eric and Ellen, dat the keys in the door zaten. Het is een soort chambres d'hotes, ook qua aankleding, dus je voelt je direct thuis. Het dorp ingelopen, langs de haven waar ze net alle kreeften kwamen laten wegen. Voor een kilo krijgen ze 75 dollar, het is echt goud binnenbrengen.

Robe zelf is op zich niet groot, het heeft hier iets luxe, alsof iedereen hier wel een zomerhuisje zou willen, maar ook iets kneuterigs. Het ligt aan het eind van een soort landtong en de omgeving is echt prachtig. Overal vindt je kleine cottages, en ook design huizen met prachtig uitzicht op de haven. Ze zijn overal enorme projecten aan het opzetten, ik denk inderdaad als tweede huis. Moet je nagaan dat als je vanaf Adelaide komt, je 4 uur onderweg bent. Vinden ze echt een kippeeindje hier.

Later in de kamer hoorden we het geluid van een heftige branding. Eric wilde meteen gaan kijken, dus met de auto naar de punt gereden. Zelden zo'n mooie plek gezien. Een punt in zee met allerlei kliffen vlakbij een vuurtoren, het uiterste puntje van Robe. De zon ging net onder en het was serieus een sprookje.