Vanmorgen sms van Ed en Pien, die zijn net in New York voor de marathon. Het is daar 15 uur vroeger, bizar. Ontbijt stond al klaar in de koelkast, 4 eitjes, tomaatje, flesje jus en een half brood met jam en boter. Ook nog een potje oploskoffie, maar daar zjin we sinds het NT (Northern Territory voor ingewijden) wel volledig vanaf gestapt. Vooral die in ons kamp, die was volgens mij gevriesdroogd in 1945. Onderweg dus maar bakje yochurt met muesli gegeten en een lekker cappie.

Op weg naar Pomonal. Niet te vinden door ons navigatiesysteem. Kaart erbij, een raadsel! Dan maar even aan de lokale bibliothecaresse vragen, die meteen zoals het hoort allerlei boekjes erbij pakte want ook zij had er nog nooit van gehoord. Bijna Tryntsje gebeld waar ze ons in godesnaam naar toe dacht te sturen, maar daar was het. Gewapend met kaart op pad, tot ik een briljante ingeving kreeg. Het ligt in een anderse staat nl. Victoria. En ja hoor onze Aussie tom tom wist precies waar Pomonal VIC lag. Dus... ja het is even wennen soms zo'n groot land.

Door een soort Drenthe gereden, vandaag ongeveer 400 km. Zijn best lange stukken dit en Eric verveelt zich duidelijk dood als passagier.

Even voor de goede orde, het is hier nu 36 graden terwijl er in alle statistieken een maximum van 23 graden staat voor deze periode. Wij en het weer in Australië, klopt niks van. Hier begint net het seizoen terwijl het in het noorden net was afgelopen. Hier heb je bloesem, en bloemen die net uitkomen. Waar we heen gaan schijnen in 2 maanden 900 verschillende bloemen uit te komen. Ben benieuwd.

Aangekomen bij Pauline en Graeme in Welch's on Wildflowers. Je ziet echt hier planten die je nergens anders tegenkomt. We zitten net buiten Halls Gap, Pomonal zelf is echt niets. Een General Store en jullie weten ondertussen wel dat dat niet zoveel voorstelt.

Halls Gap lijkt weer op een soort skidorp, net niet echt met allemaal boetiekjes en houten vlonders. Eigenlijk is het één grote kampeerplaats. Missie 1 was restaurants boeken voor 2 avonden, want het was long weekend. Eric gerustgesteld, dus konden we nog even het national park (the Grampians) in. We waren net onderweg toen ik 'een heel groot beest' ontdekte langs de kant van de weg. Eric remmen, was het een stekelvarken!

Had ik hem vol in de zoomlens, zat er geen SD kaartje in! Op een holletje terug naar de auto, maar toen had ie zich al verstopt in het gras. Daarna eindelijk een echte kangoeroe gezien, een prachtige rode vogel, en een supermier. Ik vroeg nog of Eric zijn hand iets dichter bij kon houden om het relatieve effect te tonen, maar de mier begon toen echt aan te vallen. Toen we naar een waterval toeliepen begon het (natuurlijk) weer te donderen en bliksemen. Op de terugweg heeft Eric nog) natuurmens als iej is gecommuniceerd met een witte papagaai, ik moet zeggen, ze zaten duidelijk op één lijn. Australiërs verstaat ie niet, maar papegaaien...geen probleem!

Terug naar onze B&B zagen we dat het ondertussen enorm druk was geworden. Het is schijnbaar een lang weekend hier en auto's vol met families en vrienden komen hiernaar toe om een weekend te kamperen en wandelen. Morgen tussen 8 en 9 ontbijten en dan gaan we weer eens ouderwets wandelen. Gelukkig net op tijd ontdekt dat we weer een half uur vooruit zijn gegaan in de tijd. Oh en weer geen internet, dus jullie lopen weer achter (lekker rustig dat wel).