Waar blijft de tijd....
We zijn echt al het gevoel van tijd kwijt. Als iemand vraagt hoever we zijn op onze tocht, zeggen we in week vier, omdat we denken dat we al bijna teruggaan. Maar met de kalender erbij, kwamen we erachter dat we pas drieënhalve week in Australië zijn. Ongelofelijk, het lijkt veel langer. Vandaag ook weer op weg, na twee nachten Pauline and Graeme. Het is 15 graden en volledig mistig. We rijden op een highway die geen enkele markering heeft. Je kunt hier echt uren rijden terwijl je misschien 5-10 auto's tegenkomt, die dan ook nog vriendelijk naar je zwaaien. Deze weg is dan wel extreem, maar de meeste highways zijn niet veel meer dan de N234 waar ik bijna dagelijks over naar Soest rij.
Gisteren nog met 29 graden de Grampians bewandeld. Meet the new Eric and Ellen; they do walks! Eric had in zijn hoofd gezet dat we 10 km moesten halen die dag, waarschijnlijk ingegeven door onze Engelse medegasten die 12 kilometer gingen lopen. Voornamelijk op initiatief van de man denk ik want toen ik vroeg of ze een lange wandeling gingen maken, mompelde zij naast me: 'I hope not...'.
Gelukkig waren we vroeg begonnen, want toen ik om 12 uur nog hele groepen tegelijk zich naar boven zag werken, kon ik toch niet laten irritant triomfantelijk te kijken, omdat wij de tocht achter de rug hadden. 's Morgens vroeg kwamen bij ons al stroompjes naar beneden op rug en voorhoofd, laat staan in de volle zon. Er schijnen in de Grampians rond de 900 bloemen en planten uit te komen rond deze tijd van het jaar. Wij hebben er zeker 15 geteld. Kan zijn dat we de gerelateerde plantjes voor één uitmaakten, maar 15 was ook al heel mooi.
's Middags bij Bij de Mc Kenzie falls ons al niet meer zo verse broodje opgegeten met de voeten in het water.
Reacties
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}