Net vertrokken uit Alice Springs

Nou hoe erg we het hotel de eerste nacht vonden, zo euforisch liepen we er nou rond. Heerlijk gegeten bij het zwembad en de rest van de groep besproken die nu lekker kangaroestaart aten in Aboriginaltopwn. Als een blok in slaap gevallen om rond half 7 wakker te worden. Ja zo'n ritme krijg je er niet zomaar uit natuurlijk. Na het ontbijt naar Alice Springs gelopen voor mijn foto bij de Flying Docters, die is voor Mieke. Onder de brug bij het hotel wonen veel Aboriginees. Overal onder de bomen zie je spullen staan, waar dan 's avonds hele groepen mensen omheen zitten. Het is echt bizar om te zien. Heb er nog een foto gemaakt van zo'n berg spullen, onder een gum tree.

Leo en Thérèse nog tegengekomen die alweer bijna naar huis gaan. Gek idee dat wij nog twee weken mogen. Bill Bryson gekocht, Down under, en naar de trein. Drie uur zijn we weggereden en we komen morgen na de lunch aan in Adelaide. 1500 km verder. We zitten nu in de coupé, straks eten om 8 uur, we hebben de moonlight shift, ach geef het een naam. De sunset shift zit nu aan tafel en wij bekijken het vanaf hier. Af en toe zie je weer wat koeien staan en er komen al iets meer bomen. Net nog de Pink River voor de derde keer in drie dagen gepasseerd. Rivieren hebben hier geen water, dat zit namelijk onder de grond. Het ziet er dus uit als een droge rivier vol rood zand, maar dat zit dus iets ingenieuzer in elkaar. Als je maar blijft graven komt je het water vanzelf tegen. Ook hier trouwens weer een overload aan Duitse toeristen. Net werd er nog eentje overgoten met 5 glazen champagne op de welkomstborrel (die blik van die vrouw, zo over haar ivoorkleurige legging heen).

De trein heet de Ghan. Die is genoemd naar Afghan vanwege de Afghaanse kamelen die hier in de 19^e eeuw naartoe zijn gehaald. Ze kwamen eerst uit een ander land (weet ik niet meer), maar omdat niemand wist hoe je ze moest verzorgen is de eerste lichting het niet overleefd. De tweede lichting had meer succes. In 1920 was eindelijk de treinrails klaar en hadden ze de kamelen niet meer nodig. De overheid wilde ze eigenlijk afschieten, maar voor veel cameleers waren het bijna een soort huisdieren die ze ook aan huis verzorgden, dus maar vrijgelaten. De 1200 kamelen van toen zijn inmiiddels uitgegroeid tot ruim 1 miljoen wilde kamelen (sommigen zeggen niet meer dan 600.000). Zeg mar nogal een plaag, omdat ze alles opeten wat ze voor de voeten komt. Er mag dus op gejaagd worden in Australië.

Ik ga nou stoppen, want volgens Eric ben ik alles aan het opschrijven wat hij al wilden schrijven (rotsmoesje natuurlijk), maar ik heb nog genoeg foto's klaar te zetten.

Dus ik denk tot morgen of zo!

Kings Canyon - Laatste dag op camingtocht

Vanmorgen dus naar Kings Canyon. Je moet je voorstellen dat al die rotsen waar wij overheen klimmen en klauteren, allemaal honderden miljoen jaren geleden zijn ontstaan omdat er door wat gerommel in de aarde hele lagen omhoog werden geduwd. Sommige rotsstukken hebben dezelfde afdruk die je ziet in de branding van een zee, van die gegolfde ribbels, daar stroomde dus ooit een zee overheen. Australië was vroeger als ik het goed begrepen heb een binnenzee. Dde omliggende bergen brokkelden langzaam af in het water en werden later weer omhoog gestuwd tot wat het nu is. Dat was mijn beknopte uitleg van het Australië outback landschap.Vragen? Geen vragen!

Het is wel echt indrukwekkend, overal die rotsen die omhoogkomen. Overal de rode kleur van het stof en verder vooral uitgestrekte vlaktes vol kleine boompjes, gras en vooral dorheid.

Kings Canyon was echt nog mooier dan de vorige twee wandelingen. Je loopt zo'n drieënhalf uur door de gekste opstapelingen op een hoogte waar mijn maag van ronddraaide. Miek je zou gek geworden zijn. Dat hier geen 10 toeristen per dag naar beneden donderen is voor mij volstrekt onbegrijpelijk. We waren met zijn vieren. Gavin als onze gids, samen met het enige Franse meisje dat wel goeie schoenen had meegenomen (de andere twee Fransen zaten natuurlijk weer op de parkeerplaats) en wij. Maakte het op zich al leuk. De duitsers huppelden met zijn 17-en achter die arme Markus aan.

Gavin wist in ieder geval weer veel mooie verhalen te vertellen over planten, dieren en hoe de Aboriginees vroeger leefden. Eric bleef maar zeggen hoe ongelofelijk mooi de natuur toch in elkaar zit (hoewel hij na vandaag geen rood steentje meer kan zien, zo is het natuurlijk ook wel). In dit gebied werden bijvoorbeeld alleen Boemerangs gebruikt die niet terugkwamen. Zokonden ze de poten te breken van kangoeroes bijvoorbeeld. Als ze namelijk meteen gedood zouden worden, waren ze niet meer eetbaar tegen de tijd dat ze bij hun kamp aankwamen. Die beesten werden dus meegesleept , dagen achter elkaar voor ze werden gedood. Goed verhaal ook voor een vegetariër.

Die gidsen werken hier vaak maar een paar maanden, ten eerste om de belachelijke werktijden (ze moeten nog vroeger opstaan dan wij, dus ik begrijp het volkomen), ten tweede wordt het slecht betaald en vooral door reizigers gedaan die geld moeten verdienen voor het volgende traject op hun route. Ze krijgen wel een hele training voor ze zelfstandig een groep mogen leiden. Gavin moest binnenkort naar Aboriginal university, omdat hij blijkbaar nog niet alle plantjes en oude gewoontes uit zijn hoofd kende. Zoals ie zelf zei: 'Well that might be interesteing, not something you ever thougth you would be attending...', daarna kwam nog even zijn rare gnuivende lachje. Gavin is erg grappig, wel een beetje vreemd maar grappig.

Op zo'n wandeling moet je trouwens een liter water per uur meenemen. Je tilt je dus een ongeluk aan flessen water. In die hitte hebben gidsen al te vaak mensen met een heat stroke. Je drinkt ook zo 3 liter water en hoeft niet te plassen. Volgens Gavin, die regelmatig als een hysterische aan het slangetje van zijn watertank lurkt, mag je nooit dorst hebben en is het pas goed als je wel regelmatig moet plassen. Hij schijnt er in ieder geval heilig van overtuigd, de bijgeluiden zijn enorm.

Lunch was in het meest ongezellig resort waar je maar terecht kan komen. Overal tourbussen die bij zo'n buitenkeuken lunch staan uit te stallen of worstjes op de BBQ's leggen. Wat hier een geld verdiend wordt aan tours is echt ongelofelijk. Alleen al in Alice Springs rijden de bussen constant op en neer. Zo'n primitieve camping safari, betaal je zo 300 AU$ voor (ongeveer 200 Euro), en dan 22 mensen. En aan het eten geven ze het niet uit hoor. Big business in ieder geval.

Als laatste verrassing nog een soort safari met onze 4WD bus 2 uur over een onverharde gravel road te rijden op zoek naar paarden, kamelen, kangoeroe (wie wist dat je kangoeroe zo schreef?), wilde koeien en alles wat er verder nog rondloopt in het wild. Achterin was het echt verschrikkelijk, paar keer loos alarm ook. Ik kreeg ineens enorm de neiging heel hard 'Und jetzt kommen die Kamelen' te roepen. Een gepaster moment kun je je toch niet voorstellen.

In Hermansburg uitgeruild met een andere bus en om half 6 eindelijk weer in Alice Springs. Klaar voor de volgende stap. We hadden dit serieus nooit willen missen. Na drie dagen in zo´n groep als iedereen zijn draai heeft gevonden, is het eigenlijk wel heel leuk. Gavin en Markus waren ook echt leuk en een paar dagen in zo´n tent met helemaal niks om je heen. We zouden het zo weer doen. Je loopt rond in een gebied dat je nog nooit hebt gezien op tijden die je normaal niet meemaakt en roept constant, oh wat is het hier mooi. Morgen naar Adelaide waar het nu 15 graden is, kleine temperatuurshock. Ik balen, Eric blij. Die is nu na al het andere ook echt klaar met die hitte en is overtuigd dat ie toch ergens een kleine heat stroke heeft opgelopen. Avontuur gedaan, over de helft en nu naar het Zuiden. To be continued...

Camping Safari - Dag 2 (Kata Tjuta, eindelijk kan ik het onthouden)

Oh wat een feest, we mochten vandaag om vier uur opstaan. Ik verslikte me toch even in mijn stukje worst, toen ik dat hoorde. Daar zijn ze wel goed in bij Connections Safari tours, alle verrassingen houden ze tot het laatste moment geheim.

De groep hebben we al aardig geanalyseerd, er zijn vier Oost-Duitsers die Markus hebben ingehuurd, omdat ze echt geen Engels spreken. Verder nog 3 Fransen, 3 Zwitsers, 2 Nederlanders en verder alleen maar Duitsers.

Gisteravond nog met Gavin om het kampvuur gezeten, maar met zo'n tijd in je hoofd zit je toch niet echt lekker meer. Half 11 naar bed gerend. Vanmorgen viel het best mee eigenlijk. Eerst richting Kata Tutja, daar de sun rise gezien van Uluru en Kata Tutja, nou echt hoor alle foto's kon je zo weggooien. Eric had meer succes met de Lumix en heeft nog een boeiende documentaire gemaakt van de eerste zonnestralen (ik zou hem bijna uploaden, maar ben bang dat het toch niet overkomt). En ik ga toch die LOI cursus digitaal fotograferen maar eens afmaken. Daarna naar Kata Tutja en daar de Valley of the Winds wandeling gedaan.

Terug naar kamp, lunchen en weer onderweg naar het de volgende camp site. Deze lag in de buurt van Kings Canyon waar de volgende wandeling zou zijn. Eric op zijn Quad tocht weg in de bush en ik naar het zwembad. Stel je er niet teveel van voor, want na 5 minuten was het wel klaar door alle mieren die er zaten. Gavin was intussen op een enorm vuur aan het koken in grote ijzeren pannen, waar de kolen onder en op worden geschept. Lekker!! Ja je begint na 2 van die dagen echt alles te waarderen. Met de Fransen gesproken die uit Perpignan kwamen. Het was hun honeymoon, alleen dit strafkamp hadden ze niet helemaal op gerekend. Zij op haar mooie leren all stars en hij op gympen, dat was geen doen op die wandelingen. Hun lot was dan ook te wachten op de parkeerplaats tot wij allemaal terugzijn en dat dus in die 40+ graden. We hadden het echt met ze te doen, zeker toen bleek dat als wij weer naar ons hotel gingen, zij nog een fijne avond bij een Aboriginal stam mochten doorbrengen..., ze hadden de vierdaagse tocht geboekt (dom dom dom).

Daarna nog een tijdje met Harm gesproken, een Duitser die een tijdje in Venlo had gewoond en perfect Nederlands sprak. Had ooit overwogen naar Melbourne te verhuizen voor zijn werk, maar niet gedaan. Nu was hij met zijn vrouw voor de zoveelste keer aan het rondreizen in Australië en duidelijk niet de laatste keer.

Hoera, morgen uitslapen, half vijf opstaan en dan naar Kings Canyon.

Markus vond dat ik buiten moest slapen en ik vond het ook. Eric besloot toch maar in de tent te slapen (iets met wind en stof). Daar lig je onder al die sterren, verder compleet donker en je hebt geen idee wat er verder allemaal om je heen gebeurt. Best spannend en toen alleen maar zo mooi. Weer iets wat ik nooit had willen missen.

Op Caming Safari - Uluru sunset dag

Even aan mijn blog werken in de tent. Hoe ik hier lig is echt een giller. Een lampje op mijn hoofd om de toetsen te zien, een opwindlamp naast me en ik lig op één van de twee bedden met slaapzak die hier instaan. Verder nog een tafeltje en veel woestijnzand om ons heen.

Vandaag naar Uluru (Ayer's rock). Daar moesten we vanmorgen wel vijf uur voor opstaan. Toen Eric's telefoon begon te piepen, stond ik al slaapdronken met mijn shampoo in de hand bij de douche.... Was het een sms van Theo. Kon gelukkig nog even slapen J

Daarna 6 uur gereden in een 'soort' bus, met Gavin onze Engelse gids en Markus die de Duitse Leute onder zijn hoede nam. Zes uur lang door een soort landschap dat je geloof ik toch wel een soort woestijn kan noemen. Af en toe een verdwaalde koe en wat road houses, waar mensen kunnen overnachten en bijtanken qua benzine en eten.. Veel van dit gebied is Aboriginalgebied en de mensen die er werken zijn in dienst van de Aboriginals. In Alice Spring vertelde Gavin, zijn de meeste overheidsbanen in het leven geroepen om voor de Aboriginals te zorgen. Veel Aboriginals werken niet, want krijgen geld van de overheid dat helaas door heel veel wordt uitgegeven aan drank en drugs. Waarom ze er niet meer stoppen, vroeg Eric. It's an industry now, zei Gavind, they can't stop it. Bizar toch als je er over nadenkt. Een Shell station onderweg verkoopt odourless petrol, zodat ze de benzine niet gebruiken om te snuiven. Ook Gavin was het niet eens met de manier hoe de regering het aanpakt met de Aboriginees (moet je dus zeggen i.p.v. Aboriginals). Je kunt volgens hem culturen niet dwingen te veranderen. Hij gaf aan dat normaliter de ene cultuur dingen overneemt van een andere cultuur die ze aanspreken. Zo krijg je af een geleidelijke integratie. Nu wordt het bijna door de strotten geduwd. Ze moeten veranderen, maar willen niet. Ik ben het daar wel mee eens, het heeft niets met ontwikkeling en modernisering te maken. Het zijn twee culturen die gedwongen worden samengevoegd.

In ieder geval is het vooral Aborignal land waar we doorheen reden. Toen we langs Ebenezer road house reden, vertelden ze dat de Aborignals eigenaar zijn van het road house, maar in hun cultuur bestaat een soort ongeschreven wet die zegt dat alles wat van de één is ook van de ander is (geen eigendom - napadjie - napadjie). Makkelijk genoeg werd dus het eten, drinken en de benzine gewoon meegenomen zonder te betalen. Dat werkte dus niet. De eigenaren besloten een blanke beheerder in dienst te nemen, en dat werkte dus wel, probleem opgelost, zelfs zo goed dat ze het volgende road house ook hebben gekocht en nou zo'n 12000 hectare grond hebben, zo groot als België. Kijk dat is toch weer slim.

Rond één uur waren we bij het tentenkamp. Weet je nog vroeger introductieweek, nou zoiets, maar dan ben je nu 42. Toen we het terrein opreden, merkte Eric nog op: 'Besef je wel dat we net in een tentenkamp zijn aangekomen met een groep Duitsers!' Te leuk natuurlijk.

Lunchen ging ook heel onhandig, er werden allerlei kratten met eten uitgepakt, zonder dat iemand wist hoe of wat. Bleek dat je een soort corfee had, tafel ging dekken en dan wat groeten snijden en eet u maar. Als ik sommige van die hoofden zie, was het niet wat iedereen zich ervan had voorgesteld J.

Vanmiddag dan naar Uluru, je hebt echt nog nooit zoiets gezien. Een enorm groot stuk rode rots dat uit de grond verschijnt. Je kunt eromheen lopen, dat is een tocht van 7-8 km. Als je daar loopt en beseft dat je 15000 km van huis bent gereisd, en nog eens 6 uur in een hobbelbus hebt gezeten om rond een rots te gaan wandelen midden in Australië, is het erg grappig. Na ongeveer driekwart van de wandeling, trok de lucht ineens dicht en begon het enorm te donderen en te flitsen, zoals gisteravond in Alice Springs. Klein verschil, het begon nu ook nog hard te regenen. Dat geloof je toch niet!!! Staan we daar voor de legendarische Sunset van Ayer's Rock, is er een regenstorm van hier tot ginder.

Het schijnt hier trouwens serieus bijna nooit te regenen. Het verhaal gaat dat dit stuk land ooit heel goedkoop verkocht werd aan twee boeren, omdat het nooit regende. Nadat ze hun vee gaan halen, kwamen aan bij hun land en het regende. Dolblij natuurlijk, overtuigd dat het grote geld binnen zou komen.... daarna heeft het zeven jaar niet meer geregend J. Er kwamen na een uur al watervalletjes naar beneden, alleen daarvoor kwamen al groepen tegelijk aanrijden.

Nu dus in de tent, het regent nog steeds. De BBQ moet nog aan en we gaan zo eten. Het heeft wel iets zo in het donker met alleen een paar lichtjes om ons heen. Hoop dat het gezellig wordt. Dat horen jullie dan morgen.

Alice Springs - Dag 1

Camper afgeleverd bij KEA campers. Gisteravond een camping geboekt in Darwin, zodat we de stad nog konden zien. Vreselijk, als je al die natuurparken gewend bent, wil je dus niet op zo'n verschrikkelijke familiecamping staan middenin Darwin.

Birgit was weer helemaal leuk (van KEA campers), we wisten de oploskoffie te vinden en daarna op weg naar Darwin airport. Rond 3 uur vlogen we naar Alice Springs. Je kunt het eigenlijk niet echt een vliegveld noemen Alice Springs, het geeft in ieder geval wel meteen het gevoel dat je in de outback zit.

Alles is hier rood en droog. Bus naar het hotelen nog even naar het dorp gelopen, maar niet veel zin meer. Wel Aboriginals gezien die hier volgens mij buiten wonen. Opeens trok het dicht en ja hoor, druppels.

Morgen vroeg op, we worden zes uur opgehaald. Mijn god, snel gaan slapen maar.

Darwin

Darwin, je denkt nog dat is een aardige grote stad met zo'n gigantische (natuurlijke) haven, maar eerlijk? Veel vond ik het niet. De geschiedenis heeft wel aardig indrukwekkende verhalen. In WO II gebombardeerd door de Japanners en daarna zijn er veel militaire (trainings)kampen geplaatst, veel geheim. De ergste ramp die deze stad heeft gehad was in 1974, toen op kerstavond (nota bene) een orkaan Tracy 90 % van alle huizen vernielde. Ne-gen-tig procent. Merry Christmas.

Vandaar ook dat er erg weinig geschiedenis te vinden is en de bouwstijl van de jaren 70 is nou niet echt heel boeiend om doorheen te lopen. Er zijn nog wat oude gebouwen die ze gewoon weer vanaf de bodem hebben opgebouwd. Het centrum vonden we ronduit deprimerend. Een straat met alleen maar open barren en veel schreeuwerige borden. Colombee schijnt wel aardig te zijn, maar omdat we met de bus waren gekomen waren we het na twee keer heen en weer lopen in die hitte wel zat. Enorm heet weer, en dan moet de zomer nog beginnen. Ik zou echt gek worden als ik hier moest leven.

We hebben gegeten aan de werf, dat was wel weer erg gaaf. Uitzicht op zee, naast ons sprong er af en toe iets uit het water, dat het formaat van de gemiddelde goudvis duidelijk oversteeg. Eric meteen Pim proberen te bellen, maar die nam niet op.

Terug naar de camping, waar echt na al die mooie plekken van de laatste dagen niet veel aan was. Het zag er ook naar uit of mensen daar weken bleven staan. Waarom weet ik niet...

Morgen gaat ie weer naar huis onze campervan. Jammer hoor, we waren aardig gehecht geraakt aan dat ding J. Maar op naar de outback, Alice Springs en onze camping tour.

Ben benieuwd!

Wangi falls - Litchfield National Park

Om me heen ongeveer 20 walibi's in het half donker. Enige verlichting hier is trouwens de buitenlamp van onze camper en van het toiletgebouw. Boven me echt een sterrenhemel, zoiets heb je je nog nooit gezien. Nou ik wel dan toevallig in Mossman, toen Eric opeens zijn koplampen uitzetten. Het lijkt wel of er 50 keer meer sterren aan de hemel staan hier dan in Nederland. Straks in de woestijn kijken we nou al naar uit.

Vanavond staan we bij de Wangi falls in Litchfield (ik noem het steeds Ipswitch tot groter ergeneris van...). Het is het Litchfield national park en normaal schijnt het hier één grote toeristenmassa te zijn. Ik kan je vertellen, er is geen kip. Nou ja twee te grappige Engelsen die de boel hier runnen, een opgezet zwembad van 2.5 meter in diameter en een Spanjaard die op zijn 70^e besloot de wereld rond te gaan reizen in zijn camper. Hij zit hier naast ons, met ook een laptop en verder niets. Ik denk dat ie zijn verhaal aan het schrijven is. Je komt hier echt mooie mensen tegen.

Verder niets behalve de walibi's. Hier komen de dieren pas in bewegign als het donker wordt en het geristel om me heen is echt spannend. Er zit er nou één echt 2 meter bij me vandaan. Alsof ik er niet ben....

Ik ben niet zo van het kamperen, maar dat komt toch vooral door de mensen. Als ik hier zo zit, met allerlei vogelgeluiden om me heen en de walibi's die vanuit allerlei schaduwen naar je kijken en wegspringen als je teveel in de buurt komt. Echt .... Met geen pen te beschrijven zou mijn vader zeggen. We stonden net in het donker af te wassen, terwijl ze om ons heen zaten. Heb toch Eric maar even meegenomgen ;-)..

Vanmorgen weggereden uit Cooinda. Eric heeft gisteravond nog met Tony tijdens de pizzawachttijd een biertje gedronken en e-mail adressen uitgewisseld. Tony's moeder komt uit Nederland (toen ze zeven was in 1948 vertrokken) en hij heeft het idee ooit nog onze kant op te komen. Wie weet, zien we hem nog een keer. Hij vertelde een verhaal over Aunt Nellie die de heldin van de familie was. Toen de familie in een greppel lag heeft ze een Duitse soldaat aangesproken die ze had gespot. 'Heb jij geen vrouw en kinderen?' heeft ze blijkbaar gevraagd, en de soldaat is doorgelopen. Raar om zo over de oorlog te praten hier met een Australiër. Het enige dat je hier verder tegenkomt zijn air strips WO II, zoals het op de borden staat. Oh ja en de verontwaardiging over de inzet van Australiërs door de Engelsen... dat zit er nog wel in.

Ook nog met Ernst en Ageeth gesproken, die hier vijf maanden gaan rondreizen. Zij vertrekken vrijdag met een 4x4 camper van Darwin naar Perth. Meer dan 4000 kilometer door best wel heftige gebieden. Ik vind het stoer. We hadden ze al ontmoet bij het ophalen van de camper. Eric wist te melden dat ze met een containerschip naar Australië zijn gereisd, om alvast te wennen aan de rust. Hoe verzin je het!.

Het park is prachtig, geen zoutwaterkrokodillen, olé wat een feest. Gezwommen bij de Wangi falls, terijl je daar omhoog kijkt vanuit het water langs die rosten denk je toch even, wow!

Geen spannende dingen verder. De weg hier naar toe was lang en vrij saai. Het lijkt net een western film soms. Dorpjes met een benzinepomp een library en een General Store. Net Wim Wenders, maar dan niet in zwart wit.

Ik ga zo naar binnen, teveel geluiden en muggen die me enorm aantrekkelijk vinden. Nog even verder in mijn boek en morgen door naar Darwin. Daar nog één nachtje in ons motorhome. Ik zal het nog missen!

Hopelijk ook weer wi-fi en telefoon zodat we jullie weer kunnen bereiken!

Truste,

Tour met Tony

Vandaag onze toer met Tony. We wilden naar de Jim Jim falls, maar die is al weken opgedroogd. We zitten hier nou echt aan het einde van het dry season. Je praat hier alleen maar over dry en wet season. Alles is droog. Sinds eind maart heeft het hier niet meer geregend, dat kun je je toch bijna niet voorstellen?! Ze verwachten de regen vroeg gaat vallen dit jaar, maar dat kan ook in december zijn. Eerst komen deonweersstormen en dan pas de Monsoon, vanuit het noorden.

Onze Tony werkt hier 8 maanden per jaar, en is dan vier maanden vrij in the wet season. Het park noemt ie zijn office en hij woont achter de camping met vrouw en zoon die ook tours doet. Ook op de campings is het trouwens vrij verlaten, overal is plek, terwijl het een paar weken geleden nog overvol scheen te zijn. Supermarkten (die hier trouwens niet zijn) lopen over van de kerstspullen, terwijl de thermometer rond de 42 graden stond vandaag. Het is hier af en toe echt omgekeerde wereld.

Maar vandaag, dus veel te horen gekregen. De termietenheuvels bijvoorbeeld die ook op de foto staan. Zonder termieten zou 30% van dit park niet bestaan. Ze zijn een soort essentieel onderdeel (ecological system engineers ) noemen ze ze hier. Bijvoorbeeld 70% van de bomen zijn van binnen uitgehold door termieten. Volledig hol van binnen, gek genoeg leven ze gewoon door. Met een cycloon liggen ze wel om, maar met de gecontroleerde cool fires ruimen ze de oude rotzooi weer op. Vandaag stonden we naast zo'n termietenberg van 6 meter. Als je er een gaatje inmaakt met je vinger, schieten er zo 40 naar buiten en binnen twee uur is het gat gedicht. Ze houden niet van daglicht.

Eric heeft er nog wel een opgegeten trouwens, ik heb er alleen aan gelikt (best lekker hoor)

Verder heeft Tony ons iets proberen te leren over calendar bushes. Allerlei struiken die aan Aboriginals tekens gaven over de tijd van het jaar, bijvoorbeeld dat het koud werd als de vruchten verschenen, dat er krokodilleneieren gezocht konden worden als de zaden zichtbaar werden, dat ze gegeten mochten worden als de kapokvlokken door de lucht vlogen en ga zo maar door. Van die ene boom, maakten ze didgeridoo's (toevallig toch al hol gemaakt door termieten) en met een bepaald vijgenblad konden ze de bast er vanaf schuren, en geloof me daar kan geen Bosch tegenop.

We hebben de achterkant van een groene mier tegen onze tong gehouden, gezien hoe onze Tony met zijn mes een bepaalde giftige pad doorspeerde (ik zweer je geen fijn gezicht). EN... we hebben gezwommen in een plunch pool; Maguk. Eric weet hoe echt doodsbenauwd ik ben voor die krokodillen, maar we hebben het gedaan. Relaxed zwemmen is het niet maar je voelt je toch stoer als je eruit bent. En het was zo mooi daar! Aan het eind een watervalletje, met de nadruk op tje. En onder ons waarschijnlijk een hele wereld waar ik persoonlijk echt niets van hoef te weten.

Dus vandaag in het kort: een dingo gezien, in een meer gezwommen in Kakadu, een termiet geproefd, een Franse geoloog ontmoet die hier twee jaar werkt met zijn Zwitserse vriendinnetje die hier 8 weken rondreist in d'r eentje(samen met ons in de auto). Een heel bijzonder vogeltje gefotografeerd, ontdekt wat een gorge is, en nu aan het wachten tot Eric met de pizza komt. Hij is volgens mij een uur geleden weggegaan..

Net nog even naar Nederland proberen te bellen met onze nieuwe telefoonkaart, geen succes. Morgen weer even proberen. Ik ga de was maar even halen. Moet tenslotte ook gebeuren J