Cooinda - Yellow Waters

Wat is natuur toch mooi zei Eric toen we van de Yellow Waters Cruise afkwamen. Twee uur geduurd met als laatste kadootje een sunset. Tegen die tijd had ik al geen zin meer om mijn camera te pakken, je wordt een beetje mooie uitzichtmoe. We liepen naar de bus. Moet je horen zei Eric die insecten in die boom, zoiets hebben wij namelijk ook in de tuin. Ach wat een desillusie, het was de airco van de tourbus....

Vandaag aangekomen bij Cooinda, onze tweede camping. Allemaal even mooi, alleen geen satellietverbinding dus we zijn even niet bereikbaar. Cooinda ligt in het zuidwesten van Kakadu Park. Het is wat commerciëler dan Aurora, maar wel weer helemaal leuk.

Meteen de Yellow Water boottocht geboekt, en we zijn nu naast krokodillen ook allebei volledig klaar met boottochtjes oh ja en vogels. Wel was het hier weer ongelofelijk mooi. Dit gebied bestaat voornamelijk uit wetlands, een moerassig deel van het park, waar je vooral heel veel vogels vindt naast een verdwaald wild paard (met ook weer een vogel op zijn rug).

Het heeft af en toe iets weg van Nederland, grote weide vlakten met veel eenden, ganzen en bomen langs het water. Voor de vogelkenners, we hebben nog een vogeltje gezien (een king fisher) waar naar het schijnt de vogelaars dagen voor komen zoeken, zit ie daar gewoon! Eric heeft nog geprobeerd hem vast te leggen, maar er kwam even een Duitser met hoed voor hem staan, lag bijna tussen de krokodillen zeg.

Morgen half 7 op, want op tour.

Ubirr en Eastern Alligator River (Jabiru)

Vandaag weer mijn beurt. Ik denk dat Eric een wekelijkse column gaat doen, je moet je fans niet teveel verwennen is zijn motto. Vandaag drukke dag. Kan ook zijn omdat hert 40 graden was en het leek of al het kostbare vocht dat je net tot je had genomen weer net zo hard naar buiten liep. Wat is het hier warm. Terwijl we hier zitten (Eric kookt, net vastgelegd op SD card), is het buiten aardig hard gaan waaien. Je kent het wel van dat zomerbuienweer. Eerst een windje dat aanwakkert, warme wind dat wel, dan trekt de lucht langzaam dicht. Nu nog wachten op die echte tropische regenbui.

We waren vandaag in Ubirr waar je een waanzinnig uitzicht had op de flood lands. Kun je je bijna niet voorstellen dat dat hele stuk land straks onder water staat. We zijn echt aan het uiterste einde van de dry season, november schijnt het los te barsten. Langs de weg zie je de meterpalen hoever het water straks zal staan.

Vanmorgen half 8 wakker geworden en dan vinden we ons camping life wel geweldig hoor. Met papagaaien (lorikees) naast je camper en je coffeebag in je fijne KEA camper mug, denk je ineens VAKANTIE. Eric moest wel even vastleggen dat ik naar de douchecabines liep. Ik geef toe het is echt niet mijn ding. Eerst even kijken of er geen slangen, spinnen of andermans haren in de douche liggen.... Ik heb nog nooit zo snel gedoucht J.

Qua beesten, hoe langer je hier bent, hoe meer je snapt hoe het werkt. Slangen zijn overal, maar eigenlijk zijn ze er vooral 's avonds en zeker niet in de buurt van mensen. Mocht je er toevallig op gaan staan, ja ok dan heb je pech, maar als je niet door hoog gras gaat lopen en op de paden blijft is er eigenlijk geen probleem. Ëén spin gezien en dat was in het airport hotel en verder alleen maar spinnenwebben (in de douche ja). Haaien, niet echt een probleem.

Maar die krokodillen. Ik blijf erbij wat een onaangename beesten zijn dat. Queensland was echt een pretpark vergeleken met Kakadu National park. Overal zijn krokodillen, Aafke zei het al, maar het is ook zo. Waar in Queensland af en toe een waarschuwingsbord staat, zie je hier alleen maar Extreme danger , nou dan ben ik klaar zeg maar. We zijn vanmiddag over de Easter Alligator River gevaren. Moesten we er eerst naar zoeken, hier liggen ze ons met zijn vijven tegelijk aan te staren (en ik bedoel echt onaangenaam). Overal van die oogjes die langzaam onderwater zakken als je in de buurt komt. Dat is ook meteen het enge aan ze, die irritante stoïcijnse houding. Ze liggen daar maar in het water tot ze kunnen happen. Het is erg om te zeggen, maar wij zijn er wel klaar mee. met die krokodillen.

De riviertocht was trouwens prachtig, een cultural tour noemen ze dat, gerund door arboriginals en onze gids woonde ook in Arnhem land, aan de andere kant van de rivier. Verstaan was af en toe een beetje moeilijk, maar Eric is enorm handig in handen en voetentaal heb ik gezien. Hij heeft nog even voorgedaan hoe je met een spear thrower een eend of iets dergelijks kunt vangen. Ik denk dan, kan nooit kwaad in zo´n gebied, mocht de nood aan de man zijn....maak ik voor Eric even een speer.

Vanaf de rivier had je de mooiste uizichten, op foto zal het wel niet zo uitkomen, maar we hebben het goed onthouden. De cycloon die hier een paar jaar geleden over het land heeft geraasd, heeft ook hier hele stukken land blootgelegd. Daarnaast heb je de rosten die bijna gemetseld op elkaar liggen.

Daarna dus de sunset in Urbii. Je kunt alle folders weggooien eigenlijk. Wij sturen het ultieme boekje wel toe (toevallig ook het officiële boekje van Kakadu zelf). Wat een machtig gevoel als je daar bovenop die rots staat. Eric vertelde me dat hij vroeger al als een gems van rots naar rots sprong, nou ik heb het mogen meemaken. Echt hoe je dan elkaar weer van een hele andere kant leert kennen....

Verder? We zijn echt op vakantie, zitten heerlijk in onze camper (Eric heeft net besloten dat we kleiner gaan wonen, maar kan ook de hitte zijn), zien een Australië waar we diep van onder de indruk zijn. Alles wat we hoopten en meer zeg maar. Morgen naar Cooinda, waar we misschien Therèse en Leo nog zien (ontmoet in Kewarra) en dan zien we wel. Fijn hoor zo'n mobile home.....

P.S. Moest nog van Eric zeggen dat 1 toch samen hebben geslapen in het bed, dat we uiteindleijk in elkaar hebben gekregen en 2 dat we vanmorgen na een 1800 help call de awning (zonnescherm) ZELF hebben gemaakt.

P.S. II nu ga ik naar binnen, want muggen in opkomst. Eric is dolgelukkig met zijn James Bond film die we toen al stom vonden. Gaat ie zich straks weer herinneren (geheugen als een goudvis qua films). Ik ga kijken hoe onze beesten van vandaag gelukt zijn qua foto's.

P.S. III de reden dat jullie alle verhalen straks in één keer krijgen is omdat er in Kakadu geen Wi-Fi is natuurlijk en trouwens ook geen telefoonontvangst tussen de campings door.

Jottum, eindelijk kamperen

Vandaag is Bas jarig; de man is 17 jaar geworden en voor de 2^e keer is het mij gelukt om op zijn verjaardag op vakantie te zijn. Uiteraard hebben we al gebeld en gaan we het later ruimschoots goed maken, maar ik voel me toch een beetje een lul; sorry grote vriend!

Vandaag begon met goed nieuws van de verhuurder: I've got good news, you have been upgraded. In plaats van een klein Ford Transitje nu een enorme Ford voor 4 personen. Met een inrichting als een 5 sterren hotel, maar met klein nadeeltje dat El liever niet rijdt in zo'n bak. Maar goed geen probleem; ik ben gek op rijden.

Dus vandaag 250 kilometer door het meest bizarre gebied gereden, dat we ooit hebben gezien. Het weggetje, want meer was het niet, gaat kaarsrecht door een gebied vol krokodillen, riviertjes, droge vlaktes, merkwaardige vegetatie en enorme termieten kastelen. De tegenliggers zijn meestal enorme vrachtwagencombinaties met 3 of 4 aanhangers; zeg maar een soort trein. El heeft het aangedurfd een keer uit te stappen en zo'n termieten gebeuren gefotografeerd.

Eindelijk een kampeerplaats gevonden en het drama kon vol aanvangen. El zou wel even het zonnescherm uitklappen; niet echt onbelangrijk in deze waanzinnige temperatuur tegen de 40 graden. Kortom handleiding erbij en de klus kon worden geklaard. Na een half uur vloeken en bijna onze eerste ruzie te hebben gehad hebben we er maar een handige volledige getatoeëerde uranium mijnwerker erbij gehaald; voordat hij ‘m bijna van onze prachtige camper rukte hebben we ‘m maar voorzichtig verteld dat we het erbij zouden laten. Morgen maar even bellen met de verhuurder.

Tja en toen binnen verder; El pakt wederom vol goede moed de handleiding om het gigantische 2 persoonsbed in ons liefdesnestje in elkaar te zetten. Maar ook die maar weer na een hoop gevloek aan de kant gegooid; je kunt het bed onmogelijk in elkaar zetten zonder dat je woorden als Square Squabs, level balbs en under rounders kent. Dus vanavond slaapt er 1 beneden en de ander op de bovenverdieping; jazeker we hebben een trapje naar het panoramadek. Karretje is slechts 3 meter 40 hoog.

Even keken we elkaar aan en dachten beiden; kamperen dat is eigenlijk helemaal niets voor ons en droomden allebei van de waanzinnige resorts die we de laatste week hebben bezocht. Maar we blijven vol goede moed proberen; de heerlijk T-bone steaks ligt nu in de marinade en we gaan zo lekker koken; ben benieuwd welke drama's zich daarbij gaan voltrekken. Maar dat horen jullie vast later wel. Zou mij niets verbazen als die klere camper afbrandt. Goede nieuws is wel dat we de koelkast uitermate goed hebben gevuld en we zitten we nu aan heerlijk glaasje wijn.

Zojuist wel begrepen dat het gebied rondom onze soort van camping in de fik staat; we zien er niets van maar buiten is het enorm rokerig. Belooft ook al niet veel goeds; ik ga in ieder geval niet in een riviertje schuilen, dat schijnt hier niet echt bijdehand te zijn.

Morgen vast weer een nieuwe fantastische dag; nu gaan de T-bones in de pan en ben ik niet meer aanspreekbaar.

Overigens geniet ik geweldig van dit waanzinnige land met naar mijn mening geweldige inwoners.

Aangekomen in Darwin

Ondertussen in Darwin. De vlucht was snel, binnenlandse vluchten, wij kennen ze eigenlijk niet. Geloof mij maar, het werkt een stuk sneller. Je mag zelfs je flesje water meenemen, dan merk je hoe geconditioneerd je al bent. Achter ons in het vliegtuig een medereiziger die serieus waar, de volle twee uur zijn neus heeft gesnoten, je vraagt je toch af of je nou echt De Griep hebt opgelopen J

Bij het wachten op de shuttlebus Eric toch maar verteld dat we in Kakadu national park niet mogen zwemmen als we zonnebrand ophebben of insect repellant. Daar worden de vissen ziek van. Die blik van hem was echt onbetaalbaar. Ik zag hem zelf pas toen ik van mijn eigen slappe lach was bekomen.

Ach, ach, ach. Nou gaat het beginnen hoor. Eric en El in de bush. Alleen in het hotel al kwamen we meer beesten tegen dan in heel Queensland bij elkaar. Ik hoop dat ik genoeg tips heb opgepikt bij alle afleveringen van camping life, want meer ervaring hebben we niet!

Het hotel hier is ook zo deprimerend. Alsof je in een ander land bent aangekomen. Van die mannen die net drie maanden in een mijn hebben gewerkt, ik heb Eric net opgedragen vooral veel wijdbeens te zitten en vooral nooit zijn benen over elkaar te slaan. Acht het is maar voor 7 dagen en het verhoogt denk ik de overlevingskansen.

We hebben nog een heerlijk zakje Smiths chips weggewerkt (Smiths zoutjes, het lekkerste dat er is, toch?!).

Wij moeten er nu al (nog) heel erg om lachen. Jullie gaan het horen. Oh het is trouwens nu 29 graden en half 11 's avonds, thank god voor air conditioning...

Daintree Rain forest (let op dit is een lange)

Vanmorgen opgehaald door Norm. Een klassieker zoals wij dat noemen, gekleed in gedekt groen en beige, gebruind, heeft zich voortgeplant met meerdere zonen en houdt echt heel veel van Australiè. Rijdt om als het moet om die ene ananas, mangoboom, mangrove soort of uitkijkpunt te laten zien. Dit soort tours zijn voor hem een lazy day en van mij mag het.... Wij vonden het namelijk echt geweldig.

Ik (spreek hier ook maar even voor Eric) heb nog nooit zulke mooie natuur gezien als Daintree forest en omgeving. Al vanuit de auto kom je langs prachtige heuvels, theevelden, koffievelden, fruitboomgaarden, suikerrietvelden, ananasvelden, mangobomen, rivieren, de mooiste bounty stranden (wel met krokodillen, maar goed aan alles zit een good en een bad zou Norm zeggen). Serieus je kijkt je ogen uit.

Weer zoveel geleerd vandaag. Die irritante kalkoenen die steeds voorbij lopen in het bos heten bush turkeys (je had het bijna zelf kunnen verzinnen). De wurgvaren nemen we toch niet mee naar huis, want hij kan nogal groot worden hebben we gezien. Krokodillen zijn nogal territoriale beesten, die een bepaald stuk van een rivier onder hun hoede hebben, waar ze hun harem onderhouden (verhouden man:vrouw 20:80, dan weet je het wel). Norm heeft Eric ook zijn kant van het Aboriginal verhaal verteld, de andere kant zeg maar. Ze zijn lui, en ondankbaar. Er gaat heel veel geld van de regering naartoe, maar ze doen er niets mee. Ze hebben boerderijen gekregen, maar die laten ze volledig vergaan en eindigen weer bedelend in de stad. Ook dit komt me weer erg bekend voor.

Maar terug naar het Daintree rain forest. Eerst ga je met de pont over de Daintree River, overal zie je mangrove bossen en overal zie je hoe hoog het water normaal komt. Langs de weg groeien enorme bomen, lianen en varens. De overstromingen zijn hier ieder jaar weer aan de orde en het hele gebied verandert dan enorm. Dat we nu nog in het droge seizoen zitten schijnt vrij op het randje te zijn. Met Norm een wandeling door het bos gemaakt, ook daar weer zie je bomen die soms net twee meter hoog zijn, maar wel 100 jaar en anderen die 10 cm per dag groeien. Bamboe, varens die dichtklappen als je ze aanraakt, giftige vruchten, vlinders, nou ja je merkt al dat wordt een eindeloos verhaal.

Gegeten in een boomgaard, waar de BBQ lunch werd geserveerd (had ik al gezegd dat ik kangaroo heb gegeten, Paula hou maar even je ogen dicht). Daarna terug naar de kust waar je alle riviermondingen kunt vinden. Cape Tribulation is echt prachtig. Dit strand heet zo omdat (de fameuze) captain Cook vanaf dat punt alleen maar ellende meemaakte. Vóór Daintree heeft de kust zeg maar alleen gezellige namen en daarna komt Tribulation, Sorrow, enz. De man had het duidelijk niet makkelijk.

Eric heeft echt doorgevraagd over het hoe en wat van de krokodil. Die komen eigenlijk niet voor in water waar het kouder is dan zo'n 24 graden. Dus in de beekjes die vanuit de bergen komen, kun je zwemmen, maar verder naar beneden komen de salties in beeld. Ik heb ze dus gezien vandaag. Geen feest. Van mij had die boot best wat meer afstand kunnen houden. Toen we opstapten vertelde onze gids, die ze echt allemaal bij naam kende, dat twee weken geleden een jongetje van vijf was opgegeten door een krokodil. Vijfhonderd meter van de plek waar wij stonden. Blijkbaar een zoon van één van de mannen die krokodillentochten deed op de rivier, dus onbegrijpelijk dat het kind bij de rivier had gespeeld. Een krokodil schijnt altijd naar de kleinste (lees makkelijkste) prooi te grijpen. Het jongetje was met zijn oudere broer en hun hond bij de oever aan het spelen en helaas was het kind het kleinst. Zo'n krokodil wordt dan als problem crocodile afgevoerd naar een crocodile farm, hij is beschermd en mag dus niet gedood worden. Maar zoals de man terecht zei, het is nog steeds gewoon een krokodil.

Verder waren er ook haaien in de Daintree River, bull sharks noemde hij ze. De meest gevaarlijke soort voor de mens, die ook dit jaar nog in de haven van Sydney een marine diver had aangevallen die daar wat oefeningen aan het doen was. Arm en been weg. Ach ook Aussies overdrijven, ik lees net dat hij aan zijn hand en heup gewond is geraakt. http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5iXKbCNl8JYVx9Bbq7KMH64DDb3AA

Het gekke is, vanaf Nederland waren we vrij spastisch over alle beesten en verhalen. Hier merk je dat de kans dat je ze tegenkomt eigenlijk heel klein is, als je je maar aan een paar simpele regels houdt. Maar hoe je het ook wendt of keert, het blijven levensgevaarlijke beesten.

De krokodillentoer was alsof je live een RTL4 natuurfilm aan het maken was, vanuit een jungle bootje in Zuid Amerika of Australië. Voor mij leek het hetzelfde. We hebben Scarface gezien, 60 jaar en aardig toegetakeld door alle gevechten met Fat Albert, die er schijnbaar een stuk beter aan toe is. Nog een heel jong krokodilletje en een vrouwtje en mannetje van 5 en 12 jaar. Krokodillen kun je vergelijken met mensen qua leeftijd. Dus met 12 ben je nog lang niet volwassen en tot 6 jaar loop je nog steeds de kans opgegeten te worden door een andere krokodil (waarschijnlijk je vader).

Ik hou maar op, want het wordt weer eindeloos lang. Het was echt heel mooi. Morgen weinig nieuws, in de middag weer naar Cairns en vliegen dan door naar Darwin. De volgende ochtend halen we dan de camping op.

To be continued...

Bedankt voor die reaacties! (vrij naar Paus Johannes Paulus)

Moetnogeven kwijt, erg leuk al die reacties van iedereen. W e rennen met laptop onder de arm naar de Wi-Fi om alles weer te lezen. Victor, Eric is nog niet echt ver qua didgeridoo. De baard is eraf, sinds opmerking van Kitt (hij wil nog steeds geen stukje schrijven), Han, we hebben hele grote hagedissen gezien vandaag. Daan, we gaan niet bungy jumpen (het idee alleen al), Bren hoe gigng je sollicitatie, Mam bedankt voor de foto´s, Miek, ik had link echt doorgestuurd, Papa en Paula we genieten enorm, Lila we genieten ook voor jou, en iedereen die ik verder nog vergeten ben, hou je vooral niet in bij de komende verhalen J!

Maandag - naar het echte regenwoud

Vanmorgen om 8 uur opgestaan en vanuit bed de zee ingelopen. Koffers gepakt, ontbeten en op weg naar Mossman. Voor het eerst in mijn leven links gereden en met iets meer concentratie dan normaal aardig goed gegaan, de weg ging gelukkig voornamelijk rechtdoor. Weet niet of Eric dat ook vond, ik vond hem heel ongemakkelijk zitten.

Aan het einde van de Captain Cook highway (de fameuze jawel) vindt je Mossman. Het ligt aan het zuiden van de Daintree rain forest. Waar we hier zitten is echt een sprookje. Zo'n mooi plekje heb ik niet vaak gezien. Midden in de bossen, we hebben net geluncht met uitzicht op een boom waar een amethyst python in lag te slapen die daar een paar dagen geleden in is gekropen (daar wil ik niet over nadenken). Beneden de Mossman River waar naar zeggen geen krokodillen inzwemmen (en iedereen zegt hier 'ask the locals dus ik geloof het wel', alleen schildpadden en vissen. Je kunt er gewoon in zwemmen (ondertussen word ik hier wel opgegeten door de muggen trouwens).

Vandaag verder weinig inspanningen, misschien straks nog een kanotochtje op de rivier. Morgen een lange dagtocht door het regenwoud. Kijk ik erg naar uit, met gids, dus maak je geen zorgen. We staan onder stricte begeleiding. Hoe het was horen jullie morgen!

Rare jongens die Australiërs

Waar je hier steeds tegenaan loopt is het gebrek aan geschiedenis en cultuur van de nieuwe Australiërs. Net als in Amerika is die pas opgebouwd vanaf de 18^e eeuw. De Aboriginals waren dan wel de originele bewoners, maar die zijn zo lang ontkend dat er vandaag de dag eigenlijk tragisch weinig kennis van is overgebleven (loopt weer zo'n rare kalkoen voorbij...). Het werd altijd overgedragen van man tot man en de meeste oudsten zijn nu gestoven. Pas sinds de jaren 60-70 zijn ze hier langzaam begonnen ook rechten toe te kennen aan dit volk. De verhalen die je over ze leest zijn echt tragisch. Overal in de negatieve statistieken staan ze bovenaan en niemand weet hoe ze dit probleem moeten aanpakken. Integratie lijkt eigenlijk niet eens zinvol. Sommige groepen zijn zelfs aan het proberen weer terug te keren naar hun traditionele leven. begonnen Het is een gemeenschap met derdewereldproblemen geworden in een heel rijk land.

Het allerergste dat ik las: Tussen 1920 en 1970 zijn op last van de Australische overheid duizenden Aboriginal kinderen van hun ouders gescheiden en in missiescholen, tehuizen en weeshuizen ondergebracht of bij blanke peetouders. Daar moesten ze blank leren denken.... Hoe erg is dat?! Binnen de blanke gemeenschap konden ze hun draai niet vinden en bij hun originele stammen werden ze als ‘zwarte Europeanen' verstoten.

Een prachtig voorbeeld van immigratieproblematiek down under.